’21’ | Deel 4

Met een voorliefde voor schrijven en verhalen vertellen, kunnen wij niet anders dan zo nu en dan toegeven aan fictie. We verslinden heel wat boeken, maar verliezen ons soms ook in onze eigen verzonnen verhalen. Vandaag delen we met jullie: deel 4 van de verhalenreeks 21, geschreven door Anna. 

Ik schrik wakker. Ik ben alleen. De kamer is wit, de lichten zijn uit, maar de zon schijnt prachtig naar binnen. Het is stil, buiten hoor ik vogels fluiten. En dan zie ik mijn arm. Het rode lampje brandt nog steeds onder mijn huid. Heel even dacht ik dat ik thuis was en in mijn eigen bed wakker werd. Dan zie ik De Papieren liggen. Nu gaat het me lukken. Nu ga ik er eindelijk achter komen waar ik ben.

Er staat al één been naast het bed. Nu de volgende nog. Mijn blote voeten raken de koude grond. Ik blijf nog even zitten en zet me dan af tegen de rand van het bed. Ik sta en bijna val ik weer om, maar dit keer kan ik de spijlen van het bed pakken. Het raam is zo dichtbij, maar voor mij verder weg dan ooit. Langzaam zet ik een stap naar voren. Ik probeer alvast het volgende bed vast te pakken. Als ik val weet ik dat de man met de lange wimpers meteen weer naar me toe komt. En dat wil ik niet.

Ik sta inmiddels naast het tweede bed met de witte lakens. Het ruikt naar wasmiddel. Ik hoef nog maar een paar stappen te zetten. Dan ben ik bij het raam met de brede vensterbank. En bij De Papieren. Ik weet niet of ik dit wel langer vol kan houden. Hoe kan ik ooit goed functioneren voor de Maatschap als ik niet eens drie stappen kan zetten. Lig ik daarom alleen in deze kamer? Sta ik onder Controle? Willen ze me hier voor altijd houden? Snel ga ik op het tweede bed zitten, want ik voel dat ik weer in elkaar zak. Ik weet het nu zeker. Er is iets mis gegaan. Ze houden me hier voor altijd vast. Ik word een kasplantje en een Object voor de Maatschap. Ik had er al eerder van gehoord. Eens in de zoveel tijd ging er wat mis tijdens de Operatie en bleven mensen achter. Zo heeft de Maatschap altijd Objecten om op te oefenen.

Ik weiger aan het idee toe te geven. Zo ben ik niet. Ik heb me altijd goed ingezet voor de Maatschap. Zelfs toen ze al mijn tekeningen afpakten, omdat ik niet Uitgekozen was. Zelfs toen ik niet meer voor het museum mocht werken en zelfs toen ze het Recht van mijn broertje afpakten om te schrijven, ben ik voor ze blijven werken. Ze kunnen me hier niet vasthouden.
Ik pak de spijlen vast en ga weer staan. De Papieren komen steeds dichterbij. Ik buig voorover en pak de vensterbank vast. Hier kan ik wel even blijven staan. Of nog beter, zitten. Ik hijs mezelf op de vensterbank en ga tegen het raam aan zitten. Het glas is lekker warm geworden door de zon die er de hele ochtend op heeft geschenen. Dan pak ik De Papieren en begin te lezen.

Meer lezen?
Deel 1
Deel 2
Deel 3

Advertenties

One thought on “’21’ | Deel 4

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s