21.3

’21’ | Deel 3

Met een voorliefde voor schrijven en verhalen vertellen, kunnen wij niet anders dan zo nu en dan toegeven aan fictie. We verslinden heel wat boeken, maar verliezen ons soms ook in onze eigen verzonnen verhalen. Vandaag delen we met jullie: deel 3 van de verhalenreeks 21, geschreven door Anna. 

Ik lig op de grond. Volgens mij ben ik flauwgevallen. Net als ik wil opstaan, wordt de kamer gevuld door een oorverdovend geluid. Alarmen gaan af, de kamer kleurt rood. Er komen een stuk of tien mannen de kamer in gerend. Allemaal gehuld in witte, lange jassen. Ze komen naar me toe gesneld en beginnen door elkaar te schreeuwen. ‘Schiet op!’ ‘Laat haar niet te lang op de grond liggen’ ‘Ze moet weer in bed’ ‘NU!’

Mijn handen vluchten naar mijn oren om het geluid te blokkeren, maar ze worden gevangen door de handen van de man met de felblauwe ogen en de lange wimpers. Ik herken hem meteen en weer kijkt hij langer dan gebruikelijk naar me. Wat wil hij toch van me. Dan tilt hij me op. Mijn lichaam begint te spartelen, zonder dat ik er iets tegen kan doen. De man met de wimpers doet alsof er niets aan de hand is en legt me in bed. Hij kijkt diep in mijn ogen en loopt dan weg.

Dan komt er een zuster aan. De eerste vrouw die ik in tijden heb gezien. Ze heeft groene ogen en glimlacht lief. Ze pakt mijn hand en streelt hem. Het voelt vertrouwd, ik doe mijn ogen dicht. En dan gil ik het uit. Pijn, overal pijn. Een brandend gevoel bekruipt mijn lichaam. Ik wil weg, ik wil hier weg. De vrouw duwt me terug op het bed. Ik voel van alles door elkaar. Angst, verbazing, desoriëntatie. Nog steeds met mijn ogen dicht voel ik hoe de vrouw mijn arm pakt en met haar koude vingers zoekt naar een bloedvat voor haar kalmeringsmiddel. Langzaam voel ik het serum door mijn aderen vloeien.

‘Wat wil jij worden als je later groot bent?’ Mijn broertje kijkt me met grote, vragende ogen aan.

‘Ik word kunstenaar. En ik ga een heel museum vullen met mijn kunst’, zeg ik trots. Ik weet ook wel dat dit natuurlijk niet kan. De mensen die musea vullen worden Uitgekozen. En ik ben niet Uitgekozen. Ik zal voor altijd de Maatschap dienen. En daar moet ik maar mee leven.

‘Ik word schrijver’, zegt mijn broertje. Ik glimlach naar hem. Hij heeft nog geen idee van de wereld om zich heen. Ik hoop dat hij nog heel lang in die waan kan blijven. Ik gun het hem zo. Maar schrijver word je niet, schrijver ben je. En in ons Gebied is al duizend jaar geen schrijver meer voorgekomen. Onze ouders werken voor de Maatschap. Iets waar niets mis mee is. Toch heb ik er altijd van gedroomd om verder dan de Grenzen te gaan.

Meer lezen?
Deel 1
Deel 2 

3 thoughts on “’21’ | Deel 3

  1. Leuk! Misschien handig om een klein ‘flashback’ stukje te doen om terug te kijken naar de vorige week? Ik was al even kwijt hoe het verhaal liep, maar dat kan ook aan mijn geheugen liggen 😅

  2. Pingback: ’21’ | Deel 4 | Chapter 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s