’21’ | Deel 2

Met een voorliefde voor schrijven en verhalen vertellen, kunnen wij niet anders dan zo nu en dan toegeven aan fictie. We verslinden heel wat boeken, maar verliezen ons soms ook in onze eigen verzonnen verhalen. Vandaag delen we met jullie: deel 2 van de verhalenreeks 21, geschreven door Anna. 

Ik kijk nog eens. Zijn mond beweegt en er komt een geluid uit.

‘Prima’, zegt hij.

Langzaam verdwijnt zijn gezicht weer totdat ik alleen nog maar een schim in de kamer zie staan. Verbaasd kijk ik naar de deur die hij achter zich dicht doet. Nu ben ik weer alleen. Zal ik er nu eindelijk achter kunnen komen waar ik ben? Laat staan wie ik ben? Vroeger was dat nooit zo’n probleem. Ik hoorde bij de Kleinen. En Kleinen horen bij de Maatschap. We waren niets meer dan een Collectief Goed.

Gisteren ben ik eenentwintig geworden. In dit land betekent dit een nieuwe identiteit, maar ook meer vrijheid. Zo hebben mijn Voorgangers verteld. Nu ik eindelijk wakker ben, rest alleen nog de vraag: is de operatie goed gegaan? Ik kijk nogmaals om me heen en vraag me af waarom ik sinds ik wakker werd slechts de kleuren wit en rood in me op heb kunnen nemen. Ik probeer mijn ogen scherp te stellen op datgene wat verderop in de kamer te zien is. Mijn blik vangt een klein raam, zo’n vijf meter verderop. In de vensterbank liggen De Papieren. Ik moet naar dat raam. Dat raam, daar zijn de antwoorden. Ik spring op, maar mijn lichaam blijft achter.

Nogmaals probeer ik op te staan. Dit keer werkt mijn lichaam mee. Mijn lichaam voelt lichter dan normaal. In minder dan een seconde sta ik naast mijn bed. Het is moeilijk om mijn evenwicht te vinden en ik val terug op het bed. Langzaam valt mijn gezicht in mijn handen. De kamer om me heen draait. Ik doe mijn ogen dicht. En dan zie ik Adam voor me.

‘Ik ben bang,  Adam’, zeg ik. ‘Straks kom ik niet meer terug’.

‘Lieve Sophie, het komt goed. Echt. Ik heb alle vertrouwen in je’, zegt Adam.

Volgende week is het zover. Dan worden we geopereerd. Ik heb het altijd als vanzelfsprekend ervaren. Mijn Voorgangers hebben me goed voorbereid, ik weet precies hoe het zal gaan. Maar ik ben ook gewaarschuwd voor de gevolgen. Geheugenverlies, angstaanvallen. Om maar een paar te noemen. Adam zal een dag eerder onder het mes gaan. Hij is natuurlijk niet zenuwachtig. Adam is nooit zenuwachtig. Ik denk dat we daarom zo goed bij elkaar passen. We zijn elkaars tegenpolen, we vullen elkaar perfect aan.

‘Ik weet zeker dat ik direct na de operatie naar je toe kan’, zegt Adam. Hij probeert me gerust te stellen. Hij kijkt me aan en vouwt zijn handen om mijn gezicht heen. Dan geeft hij een kus op mijn voorhoofd.

‘Ik moet nu gaan, maar ik beloof je dat we ook na de operatie bij elkaar zullen blijven’. Dan loopt hij weg. Terug naar zijn eigen Gebied.

Lees hier deel 1 van de serie ’21’.

Advertenties

6 thoughts on “’21’ | Deel 2

  1. Pingback: ’21’ | Deel 3 | Chapter 2

  2. Pingback: ’21’ | Deel 4 | Chapter 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s