21deel1

’21’ | Deel 1

Met een voorliefde voor schrijven en verhalen vertellen, kunnen wij niet anders dan zo nu en dan toegeven aan fictie. We verslinden heel wat boeken, maar verliezen ons soms ook in onze eigen verzonnen verhalen. Vandaag delen we met jullie: deel 1 van de verhalenreeks 21, geschreven door Anna. 

Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik probeer scherp te stellen, maar het lijkt wel alsof mijn ogen geen focus kunnen bepalen. Ze schieten alle kanten op, kijken dichtbij en in de verte. Snel doe ik mijn ogen weer dicht. Er zal toch niets zijn misgegaan? Ik heb het koud, ook al lig ik nog onder de dekens. Mijn hoofd rust op een hard kussen, maar het is niet onprettig. Langzaam voel ik aan mijn arm. Tot mijn grote verbazing voel ik niets. Niets eens een klein bultje. Ook geen hechtingen, geen litteken. Het is alsof de hele operatie nooit heeft plaatsgevonden.

Nogmaals probeer ik mijn ogen te openen. Witte vlekken worden langzaam een tafel die tegen een witte muur aan staat. Naast de tafel staat een witte kast, de kastdeur staat open. Er hangen witte pakken in de kast. Dan probeer ik mijn blik te veranderen. Ik kijk naast me. Nog een bed. Het bed is opgemaakt, maar er ligt niemand in. Ik vraag me af waar Adam is. Zal hij al naar huis zijn? Was dat zijn bed? Ik hoop dat ik snel weer bij hem ben.

Dan kijk ik naar mijn eigen bed, er ligt een grote deken over me heen. Hij is felrood, het doet pijn aan mijn ogen. Stoplichtrood, zo zou ik het willen omschrijven. Ik denk aan mijn arm. Er was niets te voelen, maar misschien is er wel iets te zien. Voorzichtig haal ik mijn arm onder de deken vandaan. En dan zie ik het. Onder mijn huid brandt een rood lampje. Op de plek waar normaal mijn horloge zit. Het lampje staart me aan, alsof het me iets wil vertellen.

Mijn gedachten worden onderbroken door het krakende geluid van de deur die opengaat. ‘Goedemorgen Sophie’, hoor ik naast me.

‘Hallo?’, vraag ik wat voorzichtig.

Ik kijk omhoog. Daar staat een lange man me aan te staren. Hij zegt niets, maar kijkt me aandachtig aan. Natuurlijk heeft hij een lange witte jas aan en witte handschoenen. Even heb ik het idee dat zelfs zijn haar wit is. Dan zie ik dat hij een doek om zijn hoofd gebonden heeft. Hij pakt een lampje uit zijn zak en schijnt ermee in mijn ogen. Het lampje gaat voor mijn ogen heen en weer en ik weet niet waar ik moet kijken. Het gezicht van de man komt steeds dichterbij. Hij heeft felblauwe ogen en lange, bijna vrouwelijke, wimpers. Een beetje zoals Adam. Ik kan niet aflezen wat hij denkt. Hij lacht niet, fronst niet, deze man lijkt wel een standbeeld.

Ben je na het lezen van Deel 1 benieuwd naar Deel 2? Laat het me weten in de comments en wie weet lees jij binnenkort Deel 2 op CHAPTER2.

3 thoughts on “’21’ | Deel 1

  1. Pingback: ’21’ | Deel 2 | Chapter 2

  2. Pingback: ’21’ | Deel 3 | Chapter 2

  3. Pingback: ’21’ | Deel 4 | Chapter 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s