Column | Spekkoek

Culinaire uitspattingen zijn niet zo mijn ding. Ik zal jullie niet vervelen met mijn wekelijkse eetgedrag, maar ik kan jullie verzekeren dat het er iedere week vrij hetzelfde uitziet. Helaas ontkom ik er niet aan om rond de feestdagen mijn beste culinaire beentje voor te zetten.

Voor Sinterklaasavond mocht ik me bekommeren om het nagerecht. Paniek all over, dat snap je. Maar… ik had er slechter vanaf kunnen komen. Op internet kwam ik het fenomeen mugcakes tegen. Beschrijving: een cake in een mok. Makkelijk, snel en lekker. En dat is een beschrijving waar ik warm van word.

Vol goede moed ging ik naar de supermarkt. Niet veel later stond ik glunderend met twee zakjes ‘mugcakemix’ in mijn handen. Beschrijving: 50ml melk toevoegen, eventueel ingrediënten naar keuze bijvoegen en tot slot 1 minuut in de magnetron. 1 minuut! Je begrijpt dat mijn dag niet meer stuk kon. Thuis in de keuken begon die fantastische dag al in te storten. Ik heb een poosje hard gezocht naar een magnetron die er niet was. Ik heb namelijk geen magnetron. Oepsie. Even vergeten.

Plan B: de oven. Uitgebreid gegoogled of mijn speciaal aangeschafte mokken wel in de oven mochten. Internet zei ja, dus daar gingen we. Een kwartiertje zei het fokforum. Ik had mijn hoop op hen gevestigd, dus ik draaide hoopvol aan de timer. “Als je ze te lang in de oven doet, knappen ze uit elkaar hè”, zei mijn vriend nonchalant. Nou toen zat de schrik er goed in. “Een kwartiertje kan wel denk ik.” Ik heb de oven op veilige afstand, vanachter de koelkast, een kwartier nauwlettend in de gaten gehouden.

Toen de pieper ging waren de mokken nog heel en zag de cake er wonder boven wonder nog best redelijk uit. Met een theedoek probeerde ik de mokken uit de oven te halen om vervolgens mijn hele rechterhand flink te verbranden. Ja door de theedoek heen. Jemig, wat waren die krengen heet.

Maar goed. In culinaire oorlogen moeten er offers worden gebracht. Met mijn ene hand in de vriezer probeerde ik met de andere hand de inmiddels afgekoelde mokken in een tas te krijgen. Aangekomen bij het Sinterklaasavond adres haalde ik trots mijn creaties uit de tas. Bleken ze helemaal ingezakt te zijn. Er zat een soort bruinachtige substantie op de bodem dat rook naar chocola. Ik heb de mok maar volgespoten met slagroom. Ik heb ze aangekondigd als ‘Een verrassing in een mok’.

Er was één iemand die mijn mok uit medelijden maar geprobeerd heeft. “Het was echt best lekkker! Wat was het eigenlijk?”, vroeg hij enthousiast. Ik mompelde dat het een cakeachtig-iets hoorde te zijn. “Oh,” zei hij. “Ik dacht spekkoek”. Ik geloof dat mijn verbrande rechterhand zich toen omdraaide in zijn graf.

 

Advertenties

One thought on “Column | Spekkoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s