12059099_1229906793702375_953835390_o

Column | Blote benen en een heleboel geluk

Ik kijk aandachtig naar de mevrouw met het grijze piekhaar, de dikke bruine bontjas en de blote benen die in het plantsoen voor ons huis staat. Ze kijkt gelukzalig om zich heen terwijl ze haar kleine, zwarte en bijzonder dikke hondje stevig onder haar armen klemt. Ik zie hoe voorbijgangers afkeurend naar haar kijken, hoe pubers op de fiets slechte grapjes over haar maken en hoe onze norse overbuurman haar minachtend in de gaten houdt.
Ze doet me denken aan een andere vrouw met grijs piekhaar die, tijdens mijn flitsende Kruidvat carrière, elke zaterdag dezelfde deodorant bij me kwam afrekenen. Ze vertelde me altijd in geuren en kleuren hoe lekker de deodorant ruikt, hoe snel die altijd op gaat, en hoe mooi ze de verpakking vindt. Vervolgens vroeg ze altijd even hoe het met mij gaat, of het druk is geweest achter de kassa en of ik niet ook vind dat het weer vandaag erg guur is. Ik beaamde elke week opnieuw haar liefde voor de deodorant, vertelde haar dat ik hem zelf ook gebruik. En terwijl ik haar vertelde dat ik het weer vandaag best guur vind, zag ik de rij achter de kassa groeien. Ik hoorde aan het gestommel en geroezemoes dat de klanten ongeduldig werden. De vrouw met het grijze piekhaar trok zich er nooit wat van aan en telde dan elke euro tot de laatste cent precies uit. Ik werd er ook wat ongeduldig van en merkte dat ik kortaf op haar vragen ging reageren. “Rustig aan kind, ik heb de hele dag de tijd”, zei ze dan elke zaterdag weer. En wanneer ik uiteindelijk haar boodschappen overhandigde, gaf ze me ook zoals op iedere zaterdag een knipoog, “Laat je niet gek maken hé”. Makkelijker gezegd dan gedaan, dacht ik dan, terwijl ik de volgende klanten stuk voor stuk moest aanhoren over het feit dat het net allemaal wel heel erg lang duurde en dat ze hun zoontje nog van voetbal moeten halen en dat hun oma niet zolang zonder thee kan en ze hun baby in de auto hebben achtergelaten omdat ze ervan uit gingen dat ze voor sigaretten niet zo ontzettend lang in de rij zouden moeten staan.
Terwijl de mevrouw met het grijze piekhaar, de dikke bruine bontjas en de blote benen haar hondje even achter zijn oor krabt moet ik me inhouden om niet naar buiten te gaan en me bij haar te voegen. De afkeurende blikken en slechte grappen van de voorbijgangers lijken haar niets te doen net zoals het feit dat haar hondje zojuist tegen iemands fiets stond te plassen en dat ze bijna met haar blote voeten in de hondenpoep ging staan. Ze lijkt gelukkig, en dat wil ik ook wel zijn.

3 thoughts on “Column | Blote benen en een heleboel geluk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s