Column | Gekleurde Kano’s | Chapter2.nl

Ik weet niet wat het is met juni, maar ik ben altijd een beetje nostalgisch in die maand. Misschien is het omdat ik alweer drie (!) jaar geleden mijn diploma haalde van de middelbare school, misschien is het omdat ik die tijd soms een beetje mis. Of misschien is het allebei wel. 

Ik sla het fietspad in naar rechts. Vroeger was het smal en kon je er eigenlijk niet naast elkaar fietsen. Tenminste, niet zonder tegen een tegenligger aan te botsen. Het pad was dichtgegroeid, in de lente al, met allerlei soorten planten en takken. Ik herinner me nog takken van klimopplanten die langzaam omhoog groeiden om de ijzeren stangen van het schoolhek. Nu is alles anders. Het fietspad is breder, er is zelfs een looppad naast gemaakt. Tegen tegenliggers aanknallen is er dus niet meer bij. De klimopplanten zijn er nog wel, maar het pad is niet dichtgegroeid. Jammer, want dat stond juist zo gezellig. Er zijn nu boompjes gepland, keurig in een rijtje achter elkaar. Je kunt de snelweg zien en de trein over het spoor zien gaan. Het mooie groene pad vol planten is verleden tijd.

Als ik verder fiets zie ik links mijn oude school staan, achter het hek waar een klimop toch zijn weg omhoog heeft gevonden. De vele fietsen die er normaal altijd staan zijn weg, iedereen heeft vakantie. Bij het slootje aan het eind van het schoolplein liggen verlaten kano’s uit te lekken van het vieze grachtwater. Ze hebben met gym vast door de grachten van de stad gevaren, bedenk ik me. Dat heb ik ook gedaan vroeger. Als het mooi weer was tilden we de gekleurde kano’s altijd uit de kelder naar de sloot. En dat vaarden we de stad in, door de grachten heen. Nu liggen ze in het gras, stuk voor stuk, de rode kano’s, de gele en de groene.

Terwijl ik door fiets en mijn oude school bekijk voel ik me een beetje nostalgisch. Het was zo’n leuke tijd daar. Varen in kano’s in de zomer, de eindeloze uren economie waar ik altijd druk zat te kletsen met vriendinnen en de pauzes waarin iedereen bij elkaar aan een lange tafel zat. Ja, stiekem mis ik het wel een beetje.

De school verdwijnt langzaam als ik verder fiets. Eigenlijk wil ik stoppen om nog even te kijken, alles in me op te nemen, maar ik fiets door. Zo gaat het ook in het echte leven, je gaat door. Tenminste, dat heb ik wel gedaan. Het is bizar om te beseffen dat het ‘al’ (of ‘nog maar’?) drie jaar geleden is dat ik op de middelbare school zat. Ik heb in die drie jaar zo veel geleerd. En ik ben best blij waar ik nu sta. Ik ga stage lopen in Amsterdam, iets waar ik vroeger alleen maar van kon dromen. En al zou ik af en toe best terug willen in de tijd, ik denk dat de toekomst ook mooi gaat worden. Geen kano meer varen, maar loungen op een sloepje door de Amsterdamse grachten. Geen eindeloze uren economie meer hebben, maar uren schrijven die voorbij vliegen. Ik hoop dat het net zo’n fantastische tijd wordt (of misschien nog wel beter) dan toen.

Bronnen foto’s: mottainaicycles.com, lovethispic.com

Advertenties

4 thoughts on “Column | Gekleurde Kano’s | Chapter2.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s