Schrijven-inspiratie-struggles

Column: Lelijke zinnen en mooie gedichten

Ik kijk naar een blanco bestand, waar ik er eigenlijk woorden in zou moeten zetten. Letters die woorden vormen en woorden die weer zinnen vormen. Maar ze staan er niet, nergens. Mijn inspiratie is op. Uit mijn vingers stromen geen mooie zinnen meer. Alleen maar lelijke, saaie zinnen die niks zeggen over het verhaal dat ik op wil schrijven. Toch schrijf ik ze op, ik moet tenslotte iets opschrijven, iets inleveren. Mijn writer’s block wordt steeds erger en ik weet voor elk vak niet meer wat ik moet schrijven. Maar gelukkig, na een paar dagen, was daar eindelijk inspiratie. 

Ik zit in een snikheet lokaal, Anna zit naast me. Het is woensdagmiddag en we hebben ons vaste college dat over verhalend schrijven gaat. Onze teksten worden besproken, gefeedbackt en soms een (beetje) afgekraakt. Ik weet ook wel dat ik beter kan schrijven, maar het lukte gewoon niet. Gelukkig snapt de docent het verhaal van mij, dat ik samen schrijf met Anna, wel een beetje. ‘Je wilt een bepaalde sfeer oproepen’, zegt hij. Ik knik. Hij zoekt een gedicht op en plakt het in het bestand. De hele klas kijkt mee naar mijn document waar ik me met de minuut meer voor schaam. Onder mijn slechte tekst staat nu een gedicht over Nederland van Hendrik Marsman. Iedereen kent de eerste zin wel: ‘Denkend aan Holland..’. Ik lees het gedicht vliegensvlug door. Het is precies wat ik ook wil doen in mijn verhaal. Een landschap mooi beschrijven zodat het sfeervol is. Dat de mensen die het lezen het zich voor kunnen stellen. De eerste zin van het gedicht gaat als volgt:

”Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan, (…)”

Thuis lees ik de zin nog zo’n twintig keer. Het is simpelweg prachtig. Ik wil dit ook. Ik raak geïnspireerd en weet ook wat ik wil schrijven. De woorden vormen zich al een beetje in mijn hoofd.

Schrijven-inspiratie-struggles

Bron: imgarcade.com

 
Twee dagen later zit ik weer in een lokaal op school, deze keer in een lokaal die niet abnormaal warm is. De les is bijna afgelopen en dat betekent dat het bijna weekend is. In gedachten ben ik al weekend aan het vieren als de docente opeens zegt dat we nog een schrijfopdracht gaan doen. Eh, help? Ik typ al dagen de saaiste zinnen die er bestaan. Toch pak ik mijn collegeblok en schrijf ik mee. We krijgen instructies van de docente om een gedicht te schrijven van twintig regels, een pantoum om precies te zijn. Het is hartstikke makkelijk en de zinnen rollen uit mijn vingers en verschijnen zo op papier. Als er daarna nog wat klasgenoten hun gedichten voorlezen ben ik compleet geïnspireerd. Mijn gedicht mag dan niet het beste zijn, ik weet nu hoe het wel moet en hoe ik mijn andere verhalen mooi op kan schrijven. Ik glimlach. Nu is het eindelijk weekend en heb ik ook nog eens mijn inspiratie terug.

Als ik ’s avonds weer achter mijn laptop zit voel ik me beter dan normaal. Ik weet weer waarom ik schrijven zo tof vind en wat ik moet schrijven. Ik kijk naar het bestand. Naar de letters die woorden vormen en woorden die weer zinnen vormen. Ze staan er, nu wel. Mijn inspiratie is terug.

PS: Een pantoum is heel makkelijk om te schrijven. Neem een onderwerp en ga aan de slag. Hier vind je de instructies. Ook als je niet zo’n held bent in schrijven is het leuk om te doen. Schrijf bijvoorbeeld wat over wat er gebeurd is vandaag, over het weer of over iets waar je mee zit. Let me know als je het ook inspirerend vond! 🙂 

Advertenties

2 thoughts on “Column: Lelijke zinnen en mooie gedichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s